Witold Śmiech

Witold Kazimierz Śmiech był polonistą i językoznawcą. Urodził się 4 marca 1917 roku, a zmarł 4 marca 1991 roku w Łodzi. W 1928 roku przeprowadził się z rodziną do tego miasta. Ukończył tam szkołę powszechną i Miejskie Seminarium Nauczycielskie im. Ewarysta Estkowskiego. Studia polonistyczne rozpoczął w 1938 roku w łódzkim oddziale Wolnej Wszechnicy Polskiej, a po utworzeniu Uniwersytetu Łódzkiego kontynuował je na tej uczelni. W 1948 roku uzyskał tytuł magistra.

Pracował w Zakładzie Języka Polskiego Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie obejmował kolejne stanowiska naukowe, a w 1969 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Był prodziekanem i dziekanem Wydziału Filologicznego, prorektorem uczelni oraz kierownikiem jednostek zajmujących się językiem polskim. W badaniach koncentrował się na fonetyce historycznej, morfologii, historii języka polskiego i toponomastyce. Opublikował około 40 prac językoznawczych. W latach 1982-1991 kierował Łódzkim Towarzystwem Naukowym. Otrzymał między innymi Krzyż Kawalerski i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej.

Na podstawie artykułu „Witold Śmiech” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.