Lech Kunka

Lech Kunka (1920-1978), urodzony jako Leszek Kunka, był polskim malarzem unistycznym i profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi. Urodził się w Pabianicach, a zmarł w Łodzi; został pochowany na cmentarzu komunalnym w Pabianicach. Należał do łódzkiego środowiska awangardowego skupionego wokół Władysława Strzemińskiego. Przed wojną uczył się w Szkole Sztuk Pięknych im. C. Norwida w Łodzi. W 1949 otrzymał stypendium rządu francuskiego i przez rok studiował malarstwo oraz tkactwo w Paryżu, między innymi u Fernanda Légera, Marca Saint-Saënsa i Jeana Lurçata.

Po powrocie kontynuował naukę w łódzkiej PWSSP, gdzie później pracował jako wykładowca i pełnił funkcje kierownicze. Był współzałożycielem grupy artystycznej ST-53. W jego twórczości ważne miejsce zajmowały struktury inspirowane obserwacjami mikroskopowymi oraz relacją sztuki i nauki. Tworzył kompozycje, reliefy, kolaże i asamblaże, a także formy użytkowe, w tym żelazną kurtynę dla Teatru Wielkiego w Łodzi. Uczestniczył w I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu, gdzie wykonał formę stojącą w przestrzeni miejskiej.

Na podstawie artykułu „Lech Kunka” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.